ποιος πρέπει στην επιχείρησή μας να συμπληρώσει το ερωτηματολόγιο βιωσιμότητας του πελάτη

Η πρακτική: κανένα νομικό καθήκον, αλλά ένας πραγματικός παράγοντας

Δεν υπάρχει νόμος που να προβλέπει ποιος συμπληρώνει το ερωτηματολόγιο βιωσιμότητας ενός πελάτη. Αυτό είναι διαφορετικό από, για παράδειγμα, τα δέκα μέτρα του άρθρου 21 παράγραφος 2 της Οδηγίας NIS2, όπου οι διευθυντές έχουν δική τους ευθύνη. Σε ένα ερωτηματολόγιο βιωσιμότητας — είτε αυτό είναι ανεξάρτητο είτε βασίζεται στο βασικό πρότυπο EFRAG VSME — ο πελάτης καθορίζει ο ίδιος πώς διαιρεί τη διαδικασία στο εσωτερικό. Στην πράξη, βρίσκεται στα χέρια εκείνου που ήδη διαχειρίζεται τα δεδομένα: HR για τον αριθμό των εργαζομένων, finance για τα στοιχεία εσόδων, facilities για την κατανάλωση ενέργειας, και μερικές φορές ένας διευθυντής ποιότητας για τα πιστοποιητικά και την πολιτική.

Αυτό που συχνά προκαλεί σύγχυση, δεν είναι ποιος πατάει το κουμπί υποβολής, αλλά ποιος παρέχει τα υποκείμενα δεδομένα. Κάποιος που πόσους υπαλλήλους έχει η επιχείρηση πρέπει να συμπληρώσει, χρειάζεται διαφορετικά δεδομένα πηγής από κάποιον που πρέπει να υποδείξει αν η επιχείρηση χρησιμοποιεί συστήματα τεχνητής νοημοσύνης στο πλαίσιο της παροχής υπηρεσιών της. Αυτό είναι ακριβώς γιατί ένα αρχείο αλυσίδας ανά θέμα έχει ένα ιδιοκτήτη: δεν συμπληρώνει ένα άτομο τα πάντα, αλλά μία απάντηση σε κάθε ερώτηση προέρχεται πάντα από εκείνον που γνωρίζει το γεγονός. Το ερωτηματολόγιο προς υποβολή φορμαλιστικά από έναν λογαριασμό, συνήθως αυτόν που διαχειρίζεται το πύλη του πελάτη — αλλά το περιεχόμενο προέρχεται από πολλαπλές τοποθεσίες στην εταιρεία.

Από όπου προκύπτει αυτό: Η CSRD υποχρεώνει σε αναφορά, όχι σε μια λειτουργία

Η Οδηγία (ΕΕ) 2022/2464, η CSRD, υποχρεώνει ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις σε αναφορά βιωσιμότητας, αλλά δεν ρυθμίζει ποιος σε έναν προμηθευτή συμπληρώνει το ερωτηματολόγιο που προκύπτει από αυτό. Το βασικό πρότυπο EFRAG VSME, που προορίζεται για μη χρηματιστηριακές μικρομεσαίες επιχειρήσεις που λαμβάνουν τέτοιες ερωτήσεις ως προμηθευτές, περιγράφει ποια δεδομένα ζητούνται — επίσης όχι ποιος τα συγκεντρώνει εσωτερικά. Ποιος το αντιμετωπίζει οργανωτικά, είναι επομένως μια επιλογή του ίδιου του επιχειρηματία, όπως και ο ίδιος καθορίζει ποιος εσωτερικά γνωρίζει ποιο διεύθυνση εγκατάστασης ή ποιο τομέα είναι τρέχον.