Czy dojazdy pracowników do pracy powinny być wliczone w emisję

Dojazdy pracowników znajdują się w zakresie 3, a nie w zakresie 1 lub 2

Tak, dojazdy pracowników się liczą, ale nie w zakresie 1 lub zakresie 2. Protokół GHG umieszcza dojazdy pracowników w zakresie 3, kategorii 7 ("employee commuting"). To jest kategoria emisji pośredniej, która powstaje poza twoją własną działalnością gospodarczą, ale jest wynikiem tego, jak działa twoja firma. Samochody lub karty transportu publicznego pracowników nie są własnością przedsiębiorstwa, a paliwo nie jest kupowane przez przedsiębiorstwo — dlatego nigdy nie wchodzi to pod bezpośrednią emisję zakresu 1 ani też pod energię zakupioną zakresu 2.

W przypadku modułu bazowego VSME EFRAG zakres 3 w raportowaniu bazowym nie musi być obowiązkowo podzielony na kategorie. Wiele formatów od klientów pyta zatem tylko o całkowitą emisję w łańcuchu wartości, bez osobnego pytania o dojazdy pracowników. Jeśli jednak otrzymasz to pytanie osobno, oszacowanie na podstawie znanych danych (liczba pracowników, średnia odległość podróży, sposób transportu) to typowa odpowiedź — pod warunkiem, że wskaż, że to oszacowanie, a nie wartość zmierzona. Jeśli nie masz tych danych, wtedy "nie" lub "nieznane" to uczciwa odpowiedź; przedstawianie szacunkowej cyfry bez żadnych danych bazowych nie jest uzasadnione wobec twojego klienta.

Gdzie to jest umieszczone w strukturze Protokołu GHG

Podział zakresu Protokołu GHG działa z trzema kategoriami: zakres 1 dla bezpośredniej emisji z własnych źródeł, zakres 2 dla pośredniej emisji z zakupionej energii, i zakres 3 dla wszystkich pozostałych emisji pośrednich w łańcuchu wartości. Dojazdy pracowników znajdują się w nim jako jedna z piętnastu standardowych kategorii zakresu 3, obok na przykład podróży służbowych i emisji u dostawców. Fakt, że jest osobno wymieniony, to właśnie powód, dla którego klienci czasami pytają o to osobno, nawet jeśli należy do tego samego zakresu 3, który już jako całkowita cyfra dla łańcucha wartości dostarczasz.