klant vraagt naar scope 1 2 en 3 uitstoot, hoe vul ik dat correct in

Scope 1, 2 en 3 zijn drie aparte vragen

De klant vraagt in feite drie keer iets anders, ook al staat het onder één noemer "CO2-uitstoot". Scope 1 is de directe uitstoot van het bedrijf zelf: eigen verbranding, eigen wagenpark, eigen productieproces. Scope 2 is de indirecte uitstoot van ingekochte energie, meestal elektriciteit en soms stadswarmte. Scope 3 is de rest van de waardeketen: alles wat leveranciers uitstoten om jouw grondstoffen te maken, en alles wat na levering gebeurt bij transport en gebruik door de klant. Voor scope 1 en 2 volstaat in de meeste gevallen een berekening op basis van het totale energieverbruik per jaar, opgesplitst naar brandstof en elektriciteit, met een standaard-emissiefactor per eenheid.

Scope 3 is het onderdeel waar mkb-bedrijven vaak vastlopen, omdat het gegevens van anderen vereist. Heb je die niet, dan is "nog niet berekend" een geldiger antwoord dan een geschat getal zonder onderbouwing. Sommige klanten aanvaarden voor scope 3 een kwalitatieve toelichting in plaats van een cijfer, zeker als het bedrijf klein is. Check bij twijfel wat er precies onder scope 3 valt voordat je iets invult, want een deel van scope 3 overlapt met vragen over afval en over reductiedoelen, en die worden in dezelfde vragenlijst vaak los gesteld. Zie ook wat een klant precies bedoelt met scope 2, want "ingekochte energie" wordt soms verward met totaal energieverbruik, wat tot dubbeltellingen leidt.

Waar deze indeling vandaan komt

De scope-indeling komt uit het GHG Protocol, de internationale standaard die de meeste vragenlijsten als basis gebruiken, ook als ze dat niet met naam noemen. De EFRAG VSME-standaard, de vrijwillige basismodule voor niet-beursgenoteerde mkb-ondernemingen, sluit hierop aan en geeft aan welk detailniveau voor kleinere bedrijven volstaat: scope 1 en 2 verplicht, scope 3 vaak als aanvullende of vrijwillige indicator.