klant wil CO2-uitstoot per omzet weten, hoe reken ik dat uit

Uitstoot delen door omzet, geen nieuwe meting

Deze ratio is geen extra meetpunt maar een berekening achteraf: totale uitstoot in ton CO2-equivalent, gedeeld door de jaaromzet in miljoen euro. De teller staat al in je ketendossier als je de vraag over scope 1, de vraag over scope 2 en eventueel scope 3 al eens hebt beantwoord. De noemer is de omzet uit je jaarrekening, hetzelfde bedrag dat de klant vaak ook los opvraagt. De uitkomst heet de "carbon intensity" en wordt meestal genoteerd als tCO2e/mln euro omzet.

De keuze die je zelf maakt, is welke scopes je meeneemt in de teller. Vraagt de klant alleen naar scope 1 en 2, dan is dat een kleinere en vaak preciezere teller dan wanneer scope 3 erbij moet. Veel mkb-bedrijven hebben scope 3 niet volledig in beeld — in dat geval reken je met wat je hebt en vermeld je erbij welke scopes zijn meegenomen. Een lijst die om "totale CO2-uitstoot per euro omzet" vraagt zonder scope te specificeren, bedoelt meestal scope 1 en 2 samen; twijfel je, dan is het navragen bij de klant zelf een reëlere optie dan gokken. Heb je nog geen scope 3-inschatting, dan is het overzicht van scope 3-posten een logischer startpunt dan deze ratio zelf.

Waar deze indeling vandaan komt

De scope-indeling waarop de teller van deze berekening steunt, komt uit het GHG Protocol; dat is de gangbare indeling in scope 1, 2 en 3 die zowel EFRAG's VSME-standaard als vrijwel elke klantvragenlijst overneemt. De VSME-basismodule van EFRAG, de vrijwillige rapportagestandaard voor niet-beursgenoteerde mkb-bedrijven, noemt uitstoot-per-omzet als een van de kernindicatoren, maar schrijft geen vaste formule voor méér dan uitstoot gedeeld door omzet — de scopekeuze en de eenheid van de noemer liggen dus niet in een norm vast, alleen in de vraag van de klant.