Jakie są bezpośrednie emisje gazów cieplarnianych (zakres 1)?

Zakres 1: emisje ze źródeł własnych, bez zakupu

Zakres 1 to bezpośrednia emisja gazów cieplarnianych ze źródeł, które przedsiębiorstwo samo posiada lub kontroluje. Chodzi o gaz do ogrzewania, paliwo do pojazdów własnych i procesy produkcyjne przedsiębiorstwa. Kryterium rozróżniające to kontrola: jeśli chodzi o instalację lub pojazd, którymi przedsiębiorstwo samo zarządza, to zakres 1. Jeśli emisja pochodzi od innego przedsiębiorstwa — dostawcy energii, przewoźnika, dostawcy — to nie zalicza się do zakresu 1, nawet jeśli przedsiębiorstwo za to płaci.

To rozróżnienie jest dokładnie powodem, dla którego klienci badają osobno zakres 1, 2 i 3: zapobiega to podwójnemu liczeniu w łańcuchu i wyjaśnia, kto na co może mieć wpływ. Zakupiona elektryczność i ciepło należą do pośrednich emisji z zakupionej energii (zakres 2)i emisja od dostawców lub w wyniku użytkowania produktu przez klientów zalicza się do emisje w łańcuchu wartości (zakres 3). Kwestionariusz, który pyta o zakres 1, chce zatem konkretnie wiedzieć, co pochodzi z komina, kotła lub parku pojazdów danej organizacji — nie to, co dzieje się „za licznikiem

. Skąd pochodzi to rozróżnienie: GHG Protocol

Podział na scope 1, 2 i 3 pochodzi z GHG Protocol, międzynarodowego standardu, na którym opiera się niemal wszystkie listy pytań klientów dotyczące emisji. Jeśli przedsiębiorstwo nie ma pod ręką danych dotyczących scope 1, odpowiedź na listę pytań to zwykle po prostu "nie" lub "nie wiadomo" przy danym elemencie — nie należy wpisywać szacunku, który nie jest uzasadniony. Często na tej samej liście pytane jest również o całkowite zużycie energii rocznie i o ewentualnym celu redukcji emisji; te dane są powiązane ze scope 1, ale stanowią oddzielną odpowiedź ze źródłem własnym.